Kennemerhart column in de Zandvoortse Courant: De Kennemerkat

Onlangs las ik Kraanvogels vliegen naar het zuiden van Lisa Ridzén. Op het Zweedse platteland woont Bo (89). Zijn vrouw is verhuisd naar een verpleeghuis vanwege dementie, zijn lichaam laat hem steeds vaker in de steek. Wie hij nog wél heeft, is zijn trouwe viervoeter Sixten. Zijn aanwezigheid biedt houvast wanneer zoveel andere zekerheden wegvallen. Tot ook deze houvast verdwijnt: de zorg en aandacht die Sixten nodig heeft, kan Bo niet meer geven. Bo moet Sixten loslaten. Het gemis dat volgt is ontroerend.

In mijn boekenclub waren we het er allemaal over eens: dit is nauwelijks te verdragen. We dachten hetzelfde – wij wilden Sixten wel uitlaten voor Bo. Gewoon, zodat hij bij hem kon blijven. Het maakte dat ik met andere ogen las over de introductie van de Kennemerkat.

De ‘Kennemerkat’ is een initiatief van Kennemerhart. In samenwerking met dierenasiel Kennemerland krijgen onze woonzorglocaties de mogelijkheid één of meerdere katten te adopteren, mits minimaal tien collega’s samen zorg dragen voor de dagelijkse verzorging. De positieve effecten van de aanwezigheid van katten op bewoners én collega’s waren op verschillende locaties al langer zichtbaar. Op woonzorglocatie Schoterhof is een buurtkat een vaste, graag geziene gast. En op woonzorglocatie Overspaarne loopt al jaren een populaire huiskat rond, als vanzelf onderdeel van het dagelijkse leven.

Ik vind het persoonlijk heel mooi dat dit soort initiatieven worden verkend. Omdat ze laten zien dat door anders te kijken en zorg te delen, soms wél ruimte ontstaat. Misschien gaat het daarom niet over loslaten, maar over anders vasthouden. Zodat wat zo wezenlijk is, een nieuwe vorm kan krijgen.

Isolde Olde Kalter

Column Kennemerhart: De Kennemerkat - De Zandvoortse Courant